زیارت دوره در مکه...

عزیز دلم، زمانی که مکه بودیم علاوه بر زیارت خانه خدا یک روز به زیارت دوره رفتیم و اماکن زیارتی مکه رو به ما نشون دادن....

عکس پایین مربوط به کوه عرفات هست که خدا کمکمون کرد و تونستیم به همراه شما بالای کوه بریم و از نزدیک اون مکان زیارتی رو دیدیم... (خیلی می ترسیدم که گرمازده بشی ولی به خدا توکل کردیم و شما رو هم بالای کوه بردیم که دائما بابا هم کلاهت رو خیس می کرد که کمی خنک بشی) :

این عکس ها هم مربوط به غار ثور هست که ما پایین کوهش بودیم و در تمام مدتی که روحانی کاروان توضیحات رو می داد، بابایی شما رو روی زمین گذاشته بود و خانوم هم خیلی راحت روی زمین نشسته بودن و سنگ ها رو پرت می کردی ( بیشتر اماکن زیارتی که می رفتیم بابایی شما رو بغل می کرد و حتی زیارت نامه ها رو بیشتر من فرصت می کردم که بخونم و تمام توجه بابا محمد به شما بود، خیلی خیلی ازش ممنونم که اگر کمک های او در این سفر نبود به تنهایی اصلا نمی تونستم نگه دارمت و بعضی مواقع کاملا در مسجدالحرام پیش بابایی بودی و من به نماز و زیارت مشغول بودم و یا بالعکس...)

قبرستان ابوطالب هم از اماکنی بود که از دور به ما نشان دادن و اطرافش خیلی کبوتر روی زمین نشسته بود و تمام مدتی که اون جا بودیم بابایی تو رو نزدیک اون ها برده بود و شما هم از اون صداهای معروفت براشون درآورده بودی:

یکی از اماکنی که در مدینه  ما رو بردن و من در پست مربوط به اماکن زیارتی مدینه یادم رفت که بنویسم، مسجد شیعیان بود که  تنها مکانی در مکه و مدینه هست که اسم حضرت علی(ع) در آن زنده نگه داشته شده. خییلی خییلی باصفا بود و تا تونستی بابا محمد پاهات رو داخل آب کرده بود و خانومی آب بازی می کردن:

نخلستان خیلی بزرگی بود که در وسط اون یک مسجدی بود که کاملا نماز رو مثل شیعیان می خوندن و ما هم نماز مغرب و عشا رو اون جا خوندیم ( ولی نمی دونم چی شد که موقع نماز عشا شروع به گریه کردن کردی و نگذاشتی که نماز رو به جماعت بخونم و یک کمی بد اخلاق شدی تا اینکه به هتل رسیدیم و بعد از غذا خوردن کاملا از خستگی بیهوش شدی:

عزیزم، از عکس بالا تعجب نکن، این جور خوابیدنت برای ما در این سفر عادی شده بود. مواقعی که به هتل می رسیدیم به قدری خسته بودی که بعد از یک کمی شیر خوردن خوابت می برد و حتی در عکس بالا کاملا غلت زده ای و تشک زیرت رو یک دور خودت پیچوندی و تا مدت ها همین جور خوابیده بودی و کاملا از خستگی بیهوش می شدی ...